Instytut Jacka Kaczmarskiego
społecznościowy serwis konkursowy
pytaj i odpowiadaj
Pakiety pytań i odpowiedzi
przesłanych przez internautów
Każdy pakiet zawiera:
- pytanie do nawiązań obecnych w którejś z piosenek J.K. lub takie, odpowiedź na które znajduje się stricte w jej treści,
- propozycję odpowiedzi na to pytanie,
- link(i) do źródła potwierdzającego, że proponowana odpowiedź jest poprawna.
Każdy pakiet poddany jest pod ocenę jurorów, którymi są zalogowani użytkownicy serwisu. Tak zdobywają oni punkty w rankingu oraz prawo do przesłania pakietów swojego autorstwa. Średnia zdobytych punktów oraz ilość wykonanych ocen decyduje o pozycji na liście rankingowej.
pytania i odpowiedzi użytkowników.
Przeglądaj pakiety
Do utworu „Kniazia Jaremy nawrócenie”.
Zaporoże, wspomniane w utworze Jacka Kaczmarskiego "Kniazia Jaremy Nawrócenie", jest to kraina nad dolnym Dnieprem, zamieszkałą przez społeczność kozaków zaporoskich.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/kniazia-jaremy-nawrocenie/
- "https://pl.wikipedia.org/wiki/Zaporo%C5%BCe_(kraina)"
- Uzasadnienie związane z wiedzą ogólną: https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/ogniem-i-mieczem.pdf, Strony: 20.
"Stanie w ogniu Zaporoże,"
"Zaporoże (ukr. Запоріжжя, również znana jako Niż) – historyczna nazwa terytorium nad dolnym Dnieprem,"
"Zaporoże — kraina poniżej porohów Dniepru, zamieszkana przez społeczność Kozaków zaporoskich"
Do utworu „Marcin Luter”.
Syn Jan tytułowego bohatera utworu "Marcin Luter" Jacka Kaczmarskiego urodził się w 1526 roku.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/marcin-luter/
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcin_Luter
" Marcin Luter"
"Jan (7 czerwca 1526 – 27 października 1575) – wykształcony humanista, wysoki urzędnik księcia Saksonii, utrzymujący bliskie kontakty z dworem księcia Albrechta w Królewcu i pochowany w tamtejszym kościele staromiejskim Elżbieta (10 grudnia 1527 – 3 sierpnia 1528) Magdalena (4 maja 1529 – 20 września 1542) Marcin (7 listopada 1531 – 4 marca 1565) Paweł (28 stycznia 1533 – 8 marca 1593) Małgorzata (17 grudnia 1534 – 1570) żona Georga von Kunheim, zamieszkała w pobliżu Mühlhausen w Prusach Książęcych i tam pochowana."
Do utworu „Ballada o umieraniu”.
Spartańska rada starszych, w której skład wchodzili królowie Sparty, wspomnianej w utworze Jacka Kaczmarskiego pt. "Ballada o umieraniu", znaczącej polis, położonej nad rzeką Eurotas w Lakonii, nazywała się geruzją.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/ballada-o-umieraniu/
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Sparta_(polis)
- Uzasadnienie związane z wiedzą ogólną: ISBN 9788326736544, Strony: 62.
"„Przechodniu zechciej Sparcie rzec Że wierni leżym tu jej syny”…""
"Sparta – znaczące miasto-państwo (polis) starożytnej Grecji. Państwo nazywało się właściwie Lacedemon, a Sparta była jego stolicą nad rzeką Eurotas w Lakonii, na południowo-wschodnim Peloponezie." "W praktyce decyzje były podejmowane pod wpływem królów lub Rady Starszych, czyli geruzji, która liczyła 30 członków (w tym dwóch królów)."
"Ponadto królowie wchodzili w skład rady - geruzji. Oprócz nich zasiadało w tym gremium jeszcze 28 członków wybranych spośród obywateli, którzy ukończyli 60. rok życia." "GERUZJA - Spartańska rada starszych licząca 28 mężczyzn..."
Do utworu „Marcin Luter”.
Między najmłodszym, a najstarszym dzieckiem tytułowego bohatera utworu "Marcin Luter" Jacka Kaczmarskiego jest różnica 7 lat.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/marcin-luter/
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcin_Luter
" Marcin Luter "
" Jan (7 czerwca 1526 – 27 października 1575) – wykształcony humanista, wysoki urzędnik księcia Saksonii, utrzymujący bliskie kontakty z dworem księcia Albrechta w Królewcu i pochowany w tamtejszym kościele staromiejskim Elżbieta (10 grudnia 1527 – 3 sierpnia 1528) Magdalena (4 maja 1529 – 20 września 1542) Marcin (7 listopada 1531 – 4 marca 1565) Paweł (28 stycznia 1533 – 8 marca 1593) Małgorzata (17 grudnia 1534 – 1570) żona Georga von Kunheim, zamieszkała w pobliżu Mühlhausen w Prusach Książęcych i tam pochowana."
Do utworu „Aleksander Wat”.
Wspomniany w utworze ,,Aleksander Wat" Jacka Kaczmarskiego "kalejdoskop" jest to urządzenie optyczne (zabawka), w którym dzięki wielokrotnym odbiciom obrazów różnokolorowych szkiełek, w odpowiednio rozmieszczonych zwierciadłach, obserwuje się różnobarwne, symetryczne figury, zmieniające się przy obracaniu kalejdoskopu, wywołującym przemieszczanie się szkiełek.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Kalejdoskop
,,Kalejdoskop – urządzenie optyczne (zabawka), w którym dzięki wielokrotnym odbiciom obrazów różnokolorowych szkiełek, w odpowiednio rozmieszczonych zwierciadłach, obserwuje się różnobarwne, symetryczne figury, zmieniające się przy obracaniu kalejdoskopu, wywołującym przemieszczanie się szkiełek."
Do utworu „Epitafium dla Księdza Jerzego”.
Tytułowego bohatera utworu Jacka Kaczmarskiego pt. ,,Epitafium dla Księdza Jerzego" śmiertelnie pobili funkcjonariusze Samodzielnej Grupy „D” Departamentu IV MSW .
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Popie%C5%82uszko#Porwanie_i_%C5%9Bmier%C4%87
,,W tym samym dniu, wracając samochodem Volkswagen Golf do Warszawy, na drodze do Torunia, niedaleko miejscowości Górsk, Jerzy Popiełuszko wraz ze swoim kierowcą Waldemarem Chrostowskim zostali uprowadzeni przez funkcjonariuszy Samodzielnej Grupy „D” Departamentu IV MSW w mundurach funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego MO. Księdza przymuszono do wyjścia z samochodu, następnie pobito i wrzucono do bagażnika samochodu „esbeków”."
Do utworu „Ambasadorowie”.
Obraz który stał się inspiracją do napisania utworu ,,Ambasadorowie" Jacka Kaczmarskiego został namalowany przez H. Holbeina Mł..
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/ambasadorowie/
,,https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/ambasadorowie/"
Do utworu „Ikar”.
Jacek Kaczmarski pisząc swoje dzieło zainspirował się „Mitem o Dedalu i Ikarze".
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/ikar/
- https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Ikar
„Synu mój nie leć za wysoko… – Gonił go nikły ojca głos – Nie ufaj skrzydłom tak głęboko,"
„Ikar (gr. Ἴκαρος Íkaros, łac. Icarus) – w mitologii greckiej syn Dedala i Naukrate, niewolnicy władcy Krety"
Do utworu „Szturm”.
Słowo „błamy”, którego Jacek Kaczmarski używa w utworze „Szturm” oznacza „podszewki” sztandarów wykonane ze zszytych brzegami skór futerkowych.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/szturm/
- https://pl.m.wiktionary.org/wiki/błam
„Błamy sztandarów rozpostartych, Wybrzmiałych pieśni zwoje nut”
hasło: błam „rzeczownik, rodzaj męski (1.1) materiał kuśnierski ze zszytych brzegami skór futerkowych, służący m.in. do podszycia płaszcza lub uszycia futra; również sztuka futra pewnej miary.”
Do utworu „Drzewo genealogiczne”.
Cytat "Lub w powojennym gruncie przyjęły się grząskim", pochodzący z utworu Jacka Kaczmarskiego pt. "Drzewo genealogiczne", dotyczy dziadka artysty ze strony matki - Stanisława Trojanowskiego - który po II wojnie światowej został działaczem PZPR.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/drzewo-genealogiczne/drzewo-genealogiczne-wiadomosci-dodatkowe/
- https://new.getto.pl/pl/Osoby/T/Trojanowski-Stanislaw
"(…) w powojennym gruncie przyjęły się grząskim Po II wojnie światowej dziadek Kaczmarskiego stał się aktywnym działaczem partii komunistycznej (legitymację partyjną oddał dopiero w 1981 r.). Był m. in. ambasadorem Polski w Kambodży i wiceministrem oświaty."
"Stanisław Trojanowski był żonaty z Felicją z domu Szlachtaub, pochodzenia żydowskiego, nauczycielką. Byli rodzicami Anny Trojanowskiej, matki Jacka Kaczmarskiego. Przed wojną komunista, po wojnie Stanisław Trojanowski stał się aktywnym działaczem PZPR (legitymację partyjną oddał dopiero w 1981 r.). Był m. in. kierownikiem Wydziału Oświaty i Kultury, ambasadorem Polski w Kambodży i wiceministrem oświaty."
Do utworu „ZATRUTA studnia”.
Autorem tego cyklu obrazów jest Jacek Malczewski
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Jacek_Malczewski
Sekcja Dzieła: cykl Zatruta studnia, 1905–1906
Do utworu „Rechot Słowackiego”.
Jacek Kaczmarski z zapowiedzi do "Rechotu Słowackiego porównywał go z Goyą.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/rechot-slowackiego/
W szkole uczyli mnie, że Słowacki był takim Goyą polskiego romantyzmu
Do utworu „Lalka, czyli polski pozytywizm”.
W utworze Jacka Kaczmarskiego ,,Lalka, czyli polski pozytywizm" autor wymienia dwóch idealistów z nazwiska, mianowicie Rzeckiego i Wokulskiego. Wspomina też o wynalazku profesora Geista, jednak nie o nim samym bezpośrednio.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/lalka-czyli-polski-pozytywizm/
,,Rzeckiemu śni się Bonaparte Wokulski kocha Izabelę (...) Świat jest brzemienny w wynalazki W metale od powietrza lżejsze "
Do utworu „Wigilia na Syberii”.
Piosenka Jacka Kaczmarskiego "Wigilia na Syberii" brzmi tak dzięki muzyce Zbigniewa Łapińskiego.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/wigilia-na-syberii/
"“Wigilia na Syberii” – tu ogromną rolę spełnia muzyka Zbigniewa Łapińskiego"
Do utworu „Rejtan, czyli raport ambasadora”.
Szczęsny - Potocki, o którym wspomina Jacek Kaczmarski w swoim utworze ,, Rejtan, czyli raport ambasadora" był polskim politykiem o orientacji prorosyjskiej, wolnomularzem, generałem-lejtnantem wojsk koronnych i tych komenderujący Dywizją Ukraińską i Podolską, członkiem Komisji Edukacji Narodowej, generałem artylerii koronnej, marszałkiem konfederacji targowickiej, rosyjskim generałem, chorążym wielkim koronnym, dyplomatą i poetą. Został skazany na infamię i karę śmierci. Przebywał wtedy w Hamburgu. Podobno w zamiary Rosji nie wierzył i myślał, że swoimi akcjami umożliwi zachowanie polskiej tożsamości politycznej i terytorium, ale po drugim rozbiorze wyjechał do Rosji i zadeklarował swoją lojalność dla tego państwa, wstąpił do armii rosyjskiej na swoją prośbę zawartą w liście do carycy z 1794 r., w którym prosił również o uznanie go Rosjaninem.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/rejtan-czyli-raport-ambasadora/
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Szcz%C4%99sny_Potocki
,,Szczęsnyj-Potockij był zupełnie comme il faut."
,,Stanisław Szczęsny (Feliks) Potocki herbu Pilawa, ps.: „Libatide Strimonio; Mąż Obywatel”, znany jako Szczęsny Potocki[4] (ur. 1751 w Tartakowie albo Krystynopolu, zm. 14 marca 1805 w Tulczynie) – polski polityk o orientacji prorosyjskiej, wolnomularz[5], wojewoda ruski w latach 1782–1788, generał-lejtnant wojsk koronnych 1784–1792, generał lejtnant komenderujący Dywizją Ukraińską i Podolską (Podolską i Bracławską, później Bracławską i Kijowską)[6], członek Komisji Edukacji Narodowej w latach 1783-1792[7], generał artylerii koronnej w latach 1788–1792, targowiczanin – marszałek konfederacji targowickiej 1792 w Koronie, rosyjski general-en-chef od 1797, chorąży wielki koronny w latach 1774–1780, starosta bełski w latach 1767-1782[8], starosta lityński w 1785 roku[9], dyplomata i poeta, skazany na infamię. (...) Został desygnowany przez konfederację targowicką do zasiadania w Komisji Edukacji Narodowej i Komisji Sądowej Spraw Edukacyjnych[32]. Urażony złą prasą w Rzeczypospolitej Stanisław Szczęsny zdecydował się na „wieczystą ekspatriację” – opuścił Polskę w 1793 r. i udał się do Hamburga, gdzie dotarły go wieści o skazaniu na karę śmierci, wieczysta infamię, pozbawienie godności, konfiskatę majątku i utratę wszystkich urzędów przez Sąd Najwyższy Kryminalny w czasie insurekcji kościuszkowskiej. Wobec nieobecności skazanego, wyrok wykonano in effigie 29 września 1794. Sam Szczęsny ponoć w rozbiorowe zamiary Rosji nie wierzył i myślał, że swoimi akcjami umożliwi zachowanie polskiej tożsamości politycznej i terytorium, ale po drugim rozbiorze wyjechał do Rosji i zadeklarował swoją lojalność dla tego państwa, wstąpił do armii rosyjskiej na swoją prośbę, zawartą w liście do carycy z 1794 r., w którym prosił również o uznanie go Rosjaninem, a w 1797 został odznaczony najwyższą rangą – generalską general-en-chef. W maju 1795 Stanisław Szczęsny powrócił do majątku."