Instytut Jacka Kaczmarskiego
społecznościowy serwis konkursowy
pytaj i odpowiadaj
Pakiety pytań i odpowiedzi
przesłanych przez internautów
Każdy pakiet zawiera:
- pytanie do nawiązań obecnych w którejś z piosenek J.K. lub takie, odpowiedź na które znajduje się stricte w jej treści,
- propozycję odpowiedzi na to pytanie,
- link(i) do źródła potwierdzającego, że proponowana odpowiedź jest poprawna.
Każdy pakiet poddany jest pod ocenę jurorów, którymi są zalogowani użytkownicy serwisu. Tak zdobywają oni punkty w rankingu oraz prawo do przesłania pakietów swojego autorstwa. Średnia zdobytych punktów oraz ilość wykonanych ocen decyduje o pozycji na liście rankingowej.
pytania i odpowiedzi użytkowników.
Przeglądaj pakiety
Do utworu „ZATRUTA studnia”.
Autorem tego cyklu jest Jacek Malczewski
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/zatruta-studnia/
(wg obrazu J. Malczewskiego) Mróz tak siarczysty że palce zagina Lecz tam gdzie studnię pod lodowce wbito [...]
Do utworu „Mistrz Hieronimus van Aeken z Hertogenbosch zwany Boschem”.
Brat podmiotu lirycznego w piosence Jacka Kaczmarskiego "Mistrz Hieronimus van Aeken z Hertogenbosch zwany Boschem" jest "rozpięty jak chrystus".
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/mistrz-hieronimus-van-aeken-z-hertogenbosch-zwany-boschem/
"A tam gdzieś – mój brat Na harfie jak Chrystus rozpięty Dobrze mu tak! Niech wie, że niełatwo być świętym!"
Do utworu „Stalker”.
Główną myśl w utworze Jacka Kaczmarskiego pt. "Stalker" to refleksja nad współczesnym światem, zanikiem wartości i dezorientacją jednostki.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/stalker/
Droga okrężna może być – i oszukańcza, Może nas wiedzie szalbierz chciwy paru groszy, Lecz lepsze to, niż śmierć na wapniejących szańcach U progu granic niewidzialnych i aproszy, Gdzie ziewa żołnierz – tak podobny do skazańca. ,,Po zatopionych dawno droga to – dolinach; Pod płytką wodą – nieczytelne czasu grypsy: Szlak po ikonach, rękopisach, karabinach Nad którym wiosło kreśli plusk Apokalipsy; Nie po nas płacz – i nie po przodkach – płacz po synach."
Do utworu „Koń wyścigowy”.
W utworze „Koń wyścigowy” Jacka Kaczmarskiego czarny koń jest metaforą rodzącej się na nowo Polski.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/kon-wyscigowy/
„ Chrypną głośniki: Czarny Koń, dżokej w czerwonym”.
Do utworu „Przedszkole”.
Bicie po łapach w utworze „Przedszkole” Jacka Kaczmarskiego jest metaforą represji politycznych w komunistycznej Polsce.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/przedszkole/
„ Albo po łapach, po łapach, po łapach trzepią i W kącie się łyka łzy”.
Do utworu „Pikieta Powstańcza”.
Łuna wspomniana w utworze Jacka Kaczmarskiego pt. ,,Pikieta Powstańcza" to odblask pożaru lub silnego światła widoczny na horyzoncie.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/pikieta-powstancza/
,,Inna strona świata łuny karmi"
Do utworu „Petersburg – Dostojewski”.
Jacek Kaczmarski w utworze pt. ,,Petersburg – Dostojewski'' opisuje Petersburg jako miasto zdemoralizowane, pełne prostytucji, alkoholizmu i skorumpowanych instytucji publicznych.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/petersburg-dostojewski/
Idę wzdłuż Newy wolnym krokiem W godzinę gwałtu i grabieży Smakując myśli bliskie mordu W które nie sposób mi uwierzyć I idąc śledzę okiem szpicla Człekopodobne bryły lodu I ich oddechów sine pary (To dymią dusz ich paleniska Zbrodnia dla której nie ma kary). Przed chwilą jeszcze Król pijany Likierem, wódką, papierosem Na stole kleił się do Damy I czułem oddech jej we włosach Kark mi skrobała paznokciami Ponad ramieniem dając znaki I wszystkie moje słabe karty Były publiczną tajemnicą Zdradę ktoś zdradził grubym żartem Ślepym nazwawszy mnie pijakiem A moją Damę ladacznicą Rzuciłem talię w twarz oszustom Karty przeze mnie znakowane Ktoś krzyknął Kundel! Krew mam w ustach Nie czekam aż we trzech mnie chwycą Chcę najbliższego tłuc o ścianę Tchórzę. Więc śmieją się bezkarnie Krążą figury i lampiony Latarnie, księżyc i ulica Zza rogu długi cień żandarma.
Do utworu „Przechadzka z Orfeuszem”.
Jacek Kaczmarski w utworze "Przechadzka z Orfeuszem" odwołuje się do mitu "O Orfeusz i Eurydyce", w którym to śpiewak miał za sprawą muzyki przekonać Hadesa, aby pozwolił Eurydyce wrócić do krainy żywych, niestety Orfeusz złamał jedyny warunek, który pozwał ukochanej wyjście z Hadesu - spojrzał się na nią podczas drogi powrotnej, w ten oto sposób stracił Eurydykę na zawsze; Kaczmarski nadaje tej historii trochę inny wydźwięk - Orfeusz przejęty swoim zmartwieniami nie jest w stanie stworzyć wystarczająco dobrego utworu, aby jego ukochana mogło opuścić Hades, a więc główną problematyką utworu jest tu podkreślenie trudności, z którymi mierzą się artyści, niezrozumiani i ciągle niewystraczający by sprostać własnym oczekiwaniom.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/przechadzka-z-orfeuszem/
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Orfeusz
- Uzasadnienie związane z wiedzą ogólną: http://biblioteka.kijowski.pl/parandowski%20jan/jan-parandowski-mitologia.pdf, Strony: str. 109-110.
"Ostrożnie stawiaj kroki Bo w sobie masz swój Hades I w sobie cień głęboki I bezład razem z ładem Wiem dobrze jak ci ciężko Nie dzielić bólu z nikim I wracać martwą ścieżką Bez żywej Eurydyki Ona się stąd nie ruszy I cisza ją pogrzebie Graj dalej Orfeuszu Żeby przekonać siebie"
"Orfeusz (gr. Ὀρφεύς Orpheús, łac. Orpheus) – w mitologii greckiej tracki śpiewak i poeta, twórca orfizmu."
"Ale wróćmy raz jeszcze do podziemia. Dowiemy się tam dziwnej historii Orfeusza i Eurydyki. Orfeusz był królem-śpiewakiem Tracji, jak król Wenedów u Słowackiego. Tylko że nie był stary. Był młody i bardzo piękny. Śpiewał i grał na lutni tak pięknie, że wszystko, co żyło, zbierało się dokoła niego, aby słuchać jego pieśni i grania. Drzewa nachylały nad nim gałęzie, rzeki zatrzymywały się w biegu, dzikie zwierzęta kładły się u jego stóp — i wśród powszechnego milczenia on grał. Był po prostu czarodziejem i za takiego uważały go następne pokolenia, przypisując mu wiele rozmaitych dzieł, w których wykładał zasady sztuki czarnoksięskiej. Żoną jego była Eurydyka, nimfa drzewna, hamadriada. Kochali się oboje bezprzykładnie. Ale jej piękność budziła miłość nie tylko w Orfeuszu. Kto ją ujrzał, musiał ją pokochać. Tak właśnie stało się z Aristajosem. Był to syn Apollina i nimfy Kyreny, tej, co lwy jedną ręką dusiła — bartnik zawołany, a przy tym dobry lekarz i właściciel rozległych winnic. Zobaczył raz Eurydykę w dolinie Tempe. Cudniejszej doliny nie ma w całym świecie, a Eurydyka wśród łąk zielonych, haftowanych kwieciem rozmaitym, wydawała się jeszcze bardziej uroczą. Aristajos nie wiedział, że ona jest żoną Orfeusza. Inaczej byłby, oczywiście, został w domu i starał się zapomnieć o pięknej nimfie. Tymczasem zaczął ją gonić. Eurydyka uciekała. Stało się nieszczęście: ukąsiła ją żmija i nimfa umarła. Biedny był wówczas Orfeusz, bardzo biedny. Nie grał, nie śpiewał, chodził po łąkach i gajach i wołał: “Eurydyko! Eurydyko!" Ale odpowiadało mu tylko echo. Wtedy ważył się na rzecz, na którą nie każdy by się ważył: postanowił pójść do podziemia. Wziął ze sobą tylko swoją lutnię czarodziejską. Nie wiedział, czy to wystarczy, ale nie miał żadnej innej broni. Jakoż wystarczyło. Charon tak się zasłuchał w słodkie tony jego muzyki, że przewiózł go za darmo i bez oporu na drugi brzeg Styksu; Cerber, nawet sam Cerber nie szczekał! A kiedy stanął Orfeusz przed władcą podziemia, nie przestał grać, lecz potrącając z lekka struny harfy, skarżyć się zaczął, a skargi układały się w pieśni. Zdawało się, że w królestwie milczenia zaległa cisza większa i głębsza niż zwykle. I stał się dziw nad dziwy: Erynie, nieubłagane, okrutne, bezlitosne Erynie płakały! Hades oddał Orfeuszowi Eurydykę i kazał ją Hermesowi wyprowadzić na świat z powrotem. I jedno jeszcze powiedział: Eurydyka iść będzie za Orfeuszem, za nią niech kroczy Hermes, a Orfeusz niech pamięta, że nie wolno mu oglądać się poza siebie. Poszli. Droga wiodła przez długie, ciemne ścieżki. Już byli prawie na górze, gdy Orfeusza zdjęło nieprzezwyciężone pragnienie: spojrzeć na żonę, bodaj raz jeden. I w tej chwili utracił ją na zawsze. Hermes zatrzymał Eurydykę w podziemiu, Orfeusz sam wyszedł na świat. Próżno się wszędzie rozglądał: nigdzie jej nie było. Nadaremnie dobijał się do bram piekieł: nie wpuszczono go po raz wtóry."
Do utworu „Pochwała łotrostwa”.
Podmiot liryczny piosenki Jacka Kaczmarskiego"pochwała łotrostwa"po kontakcie z hazardem w swoim dzieciństwie porzucił pomysły o świętości.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/pochwala-lotrostwa/
"Więc patrzyłem, jak koledzy na podwórku, w piaskownicy Zamiast garnąć się do wiedzy – Ostro grają w kości. Mieli zawsze moc pieniędzy ale, że umiałem liczyć – Szybko się wybiłem z nędzy I snu o świętości."
Do utworu „Głupi Jasio”.
Tytułowy bohater piosenki Jacka Kaczmarskiego " Głupi Jasio" podczas swoich podróży rozmawiał z ptaszkami i wężami.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/glupi-jasio/
"Głupi Jasiu, Głupi Jasiu – Śmiał się w lesie szczebiot ptasi" Gdzie się węże wiły mu u nóg. Uciekłby – kto mądry – przed ich sykiem, Ale Jasio syk zrozumieć mógł! "– Głupi Jasiu, Głupi Jasiu, Jeśliś nas się nie przestraszył – Idź przed siebie ścieżką na sam szczyt"
Do utworu „Kariera Nikodema Dyzmy”.
"Siekiera" jest słowem zastosowanym przez Jacka Kaczmarskiego w piosence, pt.: ,,Kariera Nikodema Dyzmy", które wskazuje na to, że satyra opisuje Lecha Wałęsę, ponieważ właśnie on został symbolem kampanii wyborczej, dzięki której później został prezydentem RP.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://pl.wikiquote.org/wiki/Lech_Wa%C5%82%C4%99sa
,,Urząd prezydenta w obecnym czasie musi być, jak siekiera – ostro karczująca złodziejstwo i bezprawie. Inaczej zaduszą nas pasożyty".
Do utworu „Lekcja anatomii doktora Tulpa”.
Studenci w utworze Jacka Kaczmarskiego "Lekcja anatomii doktora Tulpa" dochodzą do wniosku że nie różnią się zbyt mocno od martwego gdyż zarówno oni jak i on są ludźmi, jednak czują że wyróżnia ich fakt że jeszcze żyją.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/lekcja-anatomii-doktora-tulpa/
"Leży przed nami – wydany na nasz wzrok Trupia zagadka, nieruchomy bramin I patrzy jaszczurczymi powiekami Na siedem zdumień na widok jego zwłok, Na nasze ruchy, na chciwy gest i krok, Karki w koronkach, kaftany z wyłogami. Nawet nie nagi, bo nieżyjący już Wabi źrenice nasze żabim brzuchem. Wszystko napiętym zdaje się bezruchem Kiedy przedramię otwiera ostry nóż Cięciwę mięśnia naciągając wzdłuż Choć dawno wystrzelona strzała ducha."
Do utworu „Walka Jakuba z Aniołem”.
W dziele Jacka Kaczmarskiego pt.”Walka Jakuba z Aniołem” Jakub odzyskuje wolność, jednak traci czucie w jednej z nóg.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/walka-jakuba-z-aniolem/
I w tym spotkaniu na bydlęcej drodze Bóg uległ i Jakuba błogosławił Wprzód mu odjąwszy władzę w jednej nodze By wolnych poznać po tym że kulawi
Do utworu „Świadkowie”.
Podmiot liryczny utworu Jacka Kaczmarskiego pt. ,,Świadkowie,, wszedł w posiadanie listów poprzez okradanie skrzynek pocztowych,w poszukiwaniu pieniędzy, podczas swoich grabieży odnalazł trzy listy od jeńców obozowych.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/swiadkowie/
Okradałem kiedyś skrzynki pocztowe (w listach były pieniądze czasami). Wśród tych listów są trzy obozowe.
Do utworu „Encore, jeszcze raz”.
w utworze Jacka Kaczmarskiego pt. „Encore, jeszcze raz” przewodną myślą jest relacja polsko-rosyjska.
Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:
- https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/encore-jeszcze-raz/
"Tak, jest gdzieś świat, obce języki, lecz nie tu. Tu z ust dobywam głos, by rzucić rozkaz psu! Są konstelacje gwiazd i nieprzebyte drogi, Ja krokiem izbę mierzę, gdy zdrętwieją nogi! I wtedy szczeka pies na ostróg moich brzęk, Ze ściany rezonuje mu gitary dźwięk… Ze wspomnień pieśni, które znam, tka wątek wróżb, Jak gdybym kiedyś swoje życie przeżył już…"