Instytut Jacka Kaczmarskiego

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/somosierra/

"W mrowisku lękiem karmionych koterii Nieść będą ciężar wytrząśniętej z buta Grudki zaschniętej gliny Somosierry"

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Maksymilian_Gierymski

,,Maksymilian Dionizy Gierymski (ur. 9 października 1846 w Warszawie"

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/romantycznosc-do-sztambucha/

"Ale doznanie trwało zbyt krótko Żebym je zdołał opisać."

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/ogloszenie-w-kosmos/

"W całym Kosmosie swą obecność Oddam za ziemię niebezpieczną. Odstąpię ziemię z jej bogactwem Za myśli jasne, choć niełatwe. Myśli wymienię, bo nienowe, Na niezużyte jeszcze słowa. Przeznaczę słów gatunek pierwszy Na nieomylność moich wierszy. Odstąpię wierszy doskonałość Za jedno ocalone ciało, Za ocaloną duszę w ciele… Ale to wszystko tak niewiele…"

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://pl.wikipedia.org/wiki/Siergiej_Jesienin

Siergiej Aleksandrowicz Jesienin […] – rosyjski poeta, przedstawiciel imażynizmu.

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/mury/

On natchniony i młody był Ich nie policzył by nikt On dodawał pieśnią sił Śpiewał, że blisko już świt Świec tysiące palili mu Znad głów unosił się dym Śpiewał że czas by runął mur Oni śpiewali wraz z nim Wyrwij murom zęby krat Zerwij kajdany połam bat A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat Wyrwij murom zęby krat Zerwij kajdany połam bat A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat Wkrótce na pamięć znali pieśń I sama melodia bez słów Niosła ze sobą starą treść Dreszcze na wskroś serc i głów Śpiewali więc, klaskali w rytm Jak wystrzał, poklask ich brzmiał I ciążył łańcuch, zwlekał świt On wciąż śpiewał i grał Wyrwij murom zęby krat Zerwij kajdany połam bat A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat Wyrwij murom zęby krat Zerwij kajdany połam bat A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat Aż zobaczyli ilu ich Poczuli siłę i czas I z pieśnią, że już blisko świt Szli ulicami miast Zwalali pomniki i rwali bruk "Ten z nami, ten przeciw nam!" "Kto sam ten nasz najgorszy wróg!" A śpiewak także był sam Patrzył na równy tłumów marsz Milczał wsłuchany w kroków huk A mury rosły, rosły, rosły Łańcuch kołysał się u nóg Patrzy na równy tłumów marsz Milczy wsłuchany w kroków huk A mury rosną, rosną, rosną Łańcuch kołysze się u nóg

2. https://poezja.org/wz/interpretacja/3411/Mury/2/

Utwór przed­sta­wia kontrast między jednostką i tłumem. Pod­miot li­rycz­ny opo­wia­da hi­sto­rię ka­ta­loń­skie­go pie­śnia­rza Llu­isa Lla­cha, jed­nak w utwo­rze nie po­ja­wia się jego na­zwi­sko ani żad­ne szcze­gó­ły, któ­re na to wska­zu­ją. Opi­su­je wy­stęp, pod­czas któ­re­go ar­ty­sta wy­ko­nu­je swo­ją pieśń przed kil­ku­ty­sięcz­nym tłu­mem. Zgro­ma­dze­ni prze­ży­wa­ją sil­ne emo­cje, utwór do­da­je im sił do prze­trwa­nia w trud­nych cza­sach. Palą się ty­sią­ce świec, nad gło­wa­mi tłu­mu wi­dać dym. Pa­nu­je pod­nio­sła at­mos­fe­ra, pieśń ma dla słu­cha­czy ogrom­ne zna­cze­nie.

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/mury/

,,Wyrwij murom zęby krat! Zerwij kajdany, połam bat! A mury runą, runą, runą I pogrzebią stary świat! Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas, I z pieśnią, że już blisko świt, szli ulicami miast; Zwalali pomniki i rwali bruk – Ten z nami! Ten przeciw nam! Kto sam, ten nasz najgorszy wróg! A śpiewak także był sam".

2. https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Mury_(piosenka)

,,Piosenka stała się hymnem „Solidarności” i symbolem walki z reżimem oraz roli poety („śpiewał, że czas by runął mur... oni śpiewali wraz z nim”)".

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/dennis-oreilly/

"Australijskie chcę przemierzyć busze Jak Irlandczyk chodzić zwykł."

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/encore-jeszcze-raz/

Oczami za mną nie wódź, nasienie sobacze! Gdy piję w towarzystwie alkoholowych zmor! I nie liż mnie po rękach Gdy biję cię i - płaczę!

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/poczekalnia/

"Ale w miejscu nas zatrzymał megafonów zgrzyt i pisk: – To nie wasz pociąg – ogłosiły megafony. Uwierzyliśmy megafonom – Uprzejmie wszak ostrzegły nas; Po co stać w deszczu na peronie, Skoro przed nami jeszcze czas? Żarcie szybko się skończyło, nuda zagroziła nam, Zaczęliśmy drzemać, marzyć i flirtować; Ktoś przygrywał na gitarze, zanucili tu i tam, Zaciążyły nam do tyłu nasze głowy. Wtem słyszymy kół stukoty i lokomotywy świst, Więc ospale podnosimy się z foteli. Ale w miejscu nas zatrzymał megafonów zgrzyt i pisk: – To nie wasz pociąg – przez megafon powiedzieli. Uwierzyliśmy megafonom – Pomarzyć w cieple – dobra rzecz. Po co stać w deszczu na peronie Zamiast w fotelu miękkim lec? Po marzeniach przyszła kolej na dziewczyny oraz łyk, Co pozwolił nam zapomnieć o czekaniu, Gdy tymczasem za oknami n-ty już się puszył świt I poczuliśmy się trochę oszukani. Więc gdy znowu kół stukoty usłyszeliśmy i świst – W garść się wzięliśmy i dalej! – na perony! Lecz zatrzymał nas na progu już znajomy zgrzyt i pisk: – To nie wasz pociąg! – Ogłosiły megafony. Uwierzyliśmy megafonom – W końcu nie było nam tak źle. Po co stać w deszczu na peronie, Gdzie z wszystkich stron wichura dmie? Uderzyło nas jak gromem, spojrzeliśmy wreszcie w krąg, A już wiele, wiele świtów przeminęło! I patrzymy w starcze oczy, powstrzymując drżenie rąk – Zadziwieni, gdzie się życie nam podziało; Wybiegamy na perony, lecz na torach leży rdza, Semafory, hen! pod lasem – opuszczone! Żaden pociąg nie zabierze już z tej poczekalni nas,"

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/hiob/

Ta wyprawa była dla nas przyjemnością Kiedy z gór zeszliśmy w kwitnące doliny Parobcy porzucali domy broń i stada Obrońcy zginęli śmiercią bohaterską Równaliśmy z ziemią winnice i zasiewy Nasze ręce dymiły ludzką krwią i tłuszczem I z całej krainy nie pozostał po nas Kamień na kamieniu ani zdrowy człowiek Widzieliśmy łupów naszych właściciela Cały w strupach i wrzodach trwał w pogorzelisku Tuż przed naszym najazdem stracił wszystkie dzieci W gruzach domu przez piorun zburzonego w nocy Nie znał chyba ten człowiek łaski swego Boga Lecz wielbił Go nadal choć nieludzkim głosem Staliśmy milcząc dobić ktoś go chciał z litości Ale stracił śmiałość wobec takiej wiary „Gdy zgwałcili mi żonę – sławię słodycz jej ciała Braci synów już nie ma – ja wciąż z nimi rozmawiam Roztrzaskali domostwo – ja kamienie całuję Zawlekli mnie na śmietnik – w słońce się wpatruję Zmiażdżyli mi podbrzusze – miłość nie da się zgubić Wyszarpali mi język – więc palcami coś mówię Wykłuli mi źrenice – myśl się z myślą zaplata Dzięki Ci Boże! Stworzyłeś najpiękniejszy ze światów!”* Wódz gotowych na wszystko bitnych górskich plemion Chciałbym być bogiem takich jak ten człowiek ludzi Jeden starczył by dźwignąć i utrzymać w górze Świat Boga i nicość przez Niego mu daną Chociaż zniszczyć Go jednym mógł wzruszeniem ramion „Gdy zgwałcili mi żonę – sławię słodycz jej ciała Braci synów już nie ma – ja wciąż z nimi rozmawiam Roztrzaskali domostwo – ja kamienie całuję Zawlekli mnie na śmietnik – w słońce się wpatruję Zmiażdżyli mi podbrzusze – miłość nie da się zgubić Wyszarpali mi język – więc palcami coś mówię Wykłuli mi źrenice – myśl się z myślą zaplata Dzięki Ci Boże! Stworzyłeś najpiękniejszy ze światów!”

2. https://pl.wikipedia.org/wiki/Ksi%C4%99ga_Hioba

"Księga Hioba [Hi], Księga Joba [Job] – (hebr. איוב Ijow) dydaktyczny poemat stanowiący jedną z ksiąg Biblii. Umieszczana jest między księgą Estery a Psalmami[1]. Księga zawiera 42 rozdziały pisane oryginalną formą języka hebrajskiego, różnie datowaną. Tradycja rabinistyczna przypisywała autorstwo Mojżeszowi[2]. Treścią tej księgi jest opis cierpienia sprawiedliwego Hioba (איוב, Ijow) i jego dyskusji z przyjaciółmi, do której włącza się sam Bóg. W istocie autor porusza dwie ważne kwestie:"

3. Uzasadnienie związane z wiedzą ogólną: https://www.biblijni.pl/, Strony: Hi, 1, 1-15 - Hi, 42, 10 - 17.

"Część wstępna CIERPIENIA BOGOBOJNEGO HIOBA Zamożność Hioba 1 Żył w ziemi Us człowiek imieniem Hiob. Był to mąż sprawiedliwy, prawy, bogobojny i unikający zła. 2 Miał siedmiu synów i trzy córki. 3 Majętność jego stanowiło siedem tysięcy owiec, trzy tysiące wielbłądów, pięćset jarzm wołów, pięćset oślic oraz wielka liczba służby. Był najwybitniejszym człowiekiem spośród wszystkich ludzi Wschodu. 4 Synowie jego mieli zwyczaj udawania się na ucztę, którą każdy z nich urządzał po kolei we własnym domu w dniu oznaczonym. Zapraszali też swoje trzy siostry, by jadły i piły z nimi. 5 Gdy mijał czas ucztowania, Hiob dbał o to, by dokonywać ich oczyszczenia. Wstawał wczesnym rankiem i składał całopalenie stosownie do ich liczby. Bo mówił Hiob do siebie: «Może moi synowie zgrzeszyli i złorzeczyli Bogu w sercach?» Hiob zawsze tak postępował. (...) Hiob przywrócony do dawnego stanu 10 I Pan przywrócił Hioba do dawnego stanu, gdyż modlił się on za swych przyjaciół. Pan dwukrotnie powiększył mu całą majętność. 11 Przyszli do niego wszyscy jego bracia, siostry i dawni znajomi, jedli z nim chleb w jego domu i ubolewali nad nim, i pocieszali go z powodu nieszczęścia, jakie na niego zesłał Pan. Każdy mu dał jeden srebrny pieniądz i jeden złoty kolczyk. 12 A teraz Pan błogosławił Hiobowi, tak że miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic. 13 Miał jeszcze siedmiu synów i trzy córki. 14 Pierwszą nazwał Gołębicą, drugą – Kasją, a trzecią – Rogiem-z-kremem-do-powiek. 15 Nie było w całym kraju kobiet tak pięknych jak córki Hioba. Dał im też ojciec dziedzictwo między braćmi. 16 I żył jeszcze Hiob sto czterdzieści lat, i widział swych synów i wnuków – cztery pokolenia. 17 Umarł Hiob stary i w pełni dni."

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/kariera-nikodema-dyzmy/

Na waszą miarę to kariera! Kariera Nikodema Dyzmy!

2. https://pl.wikipedia.org/wiki/Nikodem_Dyzma_(postać)

,,Nikodem Dyzma – literacka postać fikcyjna, tytułowy bohater powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza pt. Kariera Nikodema Dyzmy "

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/kazimierz-wierzynski/

"Gdzie z kapeluszem w ręku mówią Twarze – Miło znów Pana ujrzeć Panie Kazimierzu!"

2. https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Kazimierz_Wierzy%C5%84ski

"Polski poeta, prozaik, eseista. Zdobywca złotego medalu w konkursie literackim IX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie w 1928."

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/mistrz-hieronimus-van-aeken-z-hertogenbosch-zwany-boschem/

'A ja dosiadam świni! I trzymam się szczeciny!"

Źródła przekonujące o poprawności odpowiedzi:

1. https://www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze/glupi-jasio/

"Więc wyruszył w drogę pogwizdując – Starczy mu, że mowę zwierząt znał."